تولد یک ستاره جدید!

یک ستاره بود که خیلی درخشان بود ، بزرگ و پر از زیبایی بود – اما کوچک دیده می شد و نورش به زمینی ها نمی رسید – چون خیلی در اعماق فضا رفته بود و دیدن اش کار هرکسی نبود! ستاره ما در اعماق آسمان گم شد تا جای خود را به یک ستاره جدید بدهد.

ستاره جدید با همان ویژگی های ستاره ای است که برای همیشه خاموش شد. خاموش شد چون هرچقدر هم که خوب بود ، یکسری ایرادها داشت که نمی ذاشت خوبی و زیبایی هاش به چشم بیاد. ستاره جدید حالا می دونه که باید کجا قرار بگیره و چطور خودش رو نشون بده. ستاره جدید یک ستاره جدید ولی باتجربه است. ستاره ای که روز و شب براش فرقی نمی کند و همیشه حضور دارد. درخشش ستاره جدید آنقدر است که شب ها آسمان را نورانی می کند.

ستاره در کناه ماه قرار می گیرد و با همدیگر به آسمان تاریک درخشش می دهند و نگاه ها مجذوب خود می کنند. ستاره جدید آمده است تا تاریکی را از بین ببرد. ستاره جدید آمده است تا وحدت را دوباره به ستاره ها برگرداند قبل از اینکه همگی خاموش شوند.

ستاره جدید جوان و پر انرژی است و از خورشید ترسی ندارد. از زمینی ها نمی ترسد چون می داند که دست نیافتنی است. ستاره ای مغرور و در عین حال مهربان که زمینی ها را هم آسمانی می داند. می خواهد آنها را با آسمان آشنا کند. دستشان را بگیرد و به اوج ببرد.

ستاره ما خود یک زمینی است! ستاره ای که هنوز در حال شکل گرفتن است! ستاره ای که در دست ما هست و باید خودمان به آن قدرت در آسمان ماندن را بدهیم. ما خود یک ستاره هستیم. ما آسمان را دوست داریم ولی روی خاک نشسته ایم و منتظر قالی سیلمان هستیم! اما فراموش کردیم که خیلی از چیزها بیش از یک داستان سرگرم کننده نیستند. ما زیبایی را دوست داریم اما عینک دودی به چشم زده ایم. ما خود را موجوداتی اجتماعی می دانیم درحالی که اندازه مورچه به یکدیگر اعتماد نداریم و ما خیلی خیلی ها هستیم و نیستم! ما می توانیم ستاره باشیم.

تولد همه ستاره ها رو که نمی خوان زمینی باشن رو تبرک می گم! ستاره جدید تولدت مبارک 🙂

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *